روزهای تکراری

ثانيه ها پی در پی می گذرد،
و لحظه های با تو بودن به پايان می رسد
پايانی تا هميشه بودن،
تا سرانجام زندگی،
تا سر آغاز مرگ.
و امروز شايد آخرين فرصت بود
و تو تمام احساست را در قالب نگاهت ريختی
و با چشمانت فرياد زدی آنچه تا کنون نگفته بودی.
تو تمام احساست را در قالب بوسه هايت ريختی
و با بوسه باران روح خسته ام،
فرياد دوستت دارم سر دادی
فريادی از سر صداقت،
بی آنکه نشانی از غرور هميشگی ات داشته باشد؛
و مرا بيش از پيش ديوانه خود کردی.
ای پرنده کوچک خوشبختی ام،
قرار بی قراری های دل خسته ام،
سنگ صبور غصه های بی پايانم،
ساحل تلاطم امواج روح سرگردانم،
مهتاب شب های تاريک زندگی ام،
هستی من؛
به هر کجا می روی برو،
اما به احترام قصه عشق،
ياد مرا از خاطر مبر!

...و اکنون عزم سفر کرده ای!

مرا می گذاری و می گريزی

و من می مانم با ياد تو،

من می مانم با خاطرات لحظه های با تو بودن،

و من بی تو اشک خواهم ريخت

و پس از تو با زندگی وداع خواهم کرد

اما ريشه های عشق تو در وجودم نخواهد خشکيد

و قلب عاشقم را

در دل خروار ها خاک سياه زنده نگاه خواهد داشت

و تو ياد مرا از خاطر خواهی برد

و دل کوچکم را خواهی شکست

...

پس از سال ها باز خواهی گشت،

اما نشانم را نخواهی يافت

آن زمان در گور سرد قلبت به سراغم بيا

در متروک ترين کنج قلبت،

در اعماق يادها،

و در ورای فراموشی،

يادگار عشقم را خواهی يافت

-آن جمله دوستت دارم را

که با تکه تکه های قلبم

برايت نوشتم-

به احترام عشق از با تو بودن می گذرم،
رهايت می کنم
و تا ناکجای قصه ها در سرنوشت گم ميشوم،
امّا عشق تو را به دنبال خواهم داشت
و با خود به قصه ها خواهم برد.
و تو،
آن زمان که به ناکجای قصه زندگيت رسيدی،
فصل عشق مرا خواهی خواند،
و برايم خواهی گريست!!!