روزهای تکراری

از صبح که چشمت رو باز می کنی موبایلت شروع می کنه به زنگ خوردن، اصلا از روز قبلش، از چند روز قبلش. گوشی رو بر می داری.

-: جانم؟

--: سلام عزیزم، خوبی؟ تولدت مبارک، ایشالا همیشه شاد باشی... ]و کلی آرزوهای خوب و قشنگ دیگه[

گوش می کنی، یه لبخند مصنوعی میزنی و وانمود می کنی که کلی خوشحال شدی. بعد می گی: مرسی عزیزم. ممنون که یادم بودی. خیلی خوشحالم کردی...

خدا می دونه که چند بار باید این مکالمه رو تکرار کنی...

یکی برات کیک می خره میاد سورپرایزت می کنه. یکی دیگه با دسته گل میاد. یکی میاد نا غافل بهت میگه پا شو برنامه گذاشتیم واسه تولدت بریم شمال...!

شمع روی کیک رو فوت می کنی و مثلا می خندی. دسته گل رو مثلا با خوشحالی می گیری و تشکر می کنی. مثلا با ذوق پا میشی راه میفتی میری شمال. اما... تو تمام این لحظه ها بغض می خواد خفه ت کنه انگار. اشک تو چشمات جمع می شه اما نمی تونی گریه کنی. چون نباید آدمایی رو که واسه خوشحال کردن تو اومدن ناراحت کنی. بغضت رو قورت می دی، اشک توی چشمات رو پاک می کنی و همش لبخند می زنی. شوخی می کنی، بالا و پایین می پری، می خندونی، می خندی... و فقط خدا می دونه که تو دلت چی می گذره... فقط خدا می دونه که هنوز امید داری، منتظری، هر لحظه گوشیت رو چک می کنی و هر بار که زنگ می خوره می گی این بار دیگه خودشه... وقتی می بینی اون نیست به خودت دلداری می دی و می گی: بالاخره زنگ می زنه... و باز منتظر می مونی...

روز تولدت هم به شب می رسه و زنگ نمی زنه. تو همچنان می خندی و از همه تشکر می کنی و می گی خیلی بهت خوش گذشته... و فقط خدا می دونه که روز تولدت چی تو دلت بوده و چجوری بهت گذشته...

حال این روزهایم خوش نیست. سوال های بی جواب تکراری، انتظار کشنده بی پایان، آرزوهای بزرگ دست نیافتنی، افسوس های بی فایده، دلتنگی های مداوم، همه و همه به هم ساخته اند و بر من تاخته اند. من اما، گاهی می جنگم، گاه از پای مینشینم و فقط نظاره می کنم. ولی افسوس، نه جنگیدن سودی دارد و نه با نشستن دردی دوا می شود! این روزها نه می توانم عاقلانه تصمیم بگیرم، نه عاشقانه! راستش دلم بغض دارد... دلم یک آغوش مهربان می خواهد برای یک دل سیر گریه کردن... هوای چشمانم، دلم، هوای خانه ام حتی، ابری ست! کاش می توانستم ببارم... حال این روزهایم خوش نیست...

بازم من موندم و دلتنگی. من موندم و گیجی و سر در گمی. من موندم و تردید و دو دلی. من موندم و راهی که باید رفت و راهی که باید نرفت. من موندم و اونی که هست اما نیست و اونی که نیست اما هست. من موندم و همه خستگی ها و زخم ها و دردهام که نه مرهمی براشون هست و نه کسی می فهمدشون. من موندم و حرف ها و بغض هایی که داره خفم می کنه ولی نمی تونم بیرون بریزمشون. من و موندم احساس خالی شدن لعنتی که باز اومده سراغم. من موندم و دلی که دیگه هیچی نمی خواد، دیگه هیچی خوشحالش نمی کنه. من موندم و روزایی که دیگه تکراری بودنشون اذیتم نمی کنه حتی. من موندم و یه تنهایی محض که نه دلم میخواد توش بمونم نه دلم میخواد ازش بیام بیرون! من موندم و منی که نمی دونم چش شده، نمی تونم بفهممش دیگه! من موندم و بی هدفی، بی آرزویی، بی حوصلگی... خسته ام... خسته خسته... این تنها چیزیه که می دونم...

امشب را به من تبریک نگو! بگذار یلدا ی من آن شب باشد که تو می آیی و در آغوشم می کشی نه این شب های پاییزی انتظار که هر چه می کنم خواب به چشمم نمی آید و هر چه بیدار می مانم سحر نمی شود که نمی شود که نمی شود. امشب را به من تبریک نگو! امشب را از تقویم امسالم خط زده ام، قبل از آمدن شب می خوابم و پس از سپیده بیدار می شوم و در تقویم سال بعد کنار همه شب های بودنت می نویسم یلدا تا هر قدر در آغوشت کشیدم، هر قدر بوسیدمت، هر قدر نگاهت کردم باز هم شب ادامه داشته باشد و نگران آمدن سپیده و رفتن تو نباشم. امشب را به من تبریک نگو! یلدا ی بی تو بودن را نمی خواهم...